مقایسه‌ی گیتار کلاسیک و آکوستیک

تفاوت‌های ظریف در ساختار، تأثیر قابل توجهی بر صدا و تجربه‌ی نواختن این دو ساز دارد:
سیم‌ها:
گیتار کلاسیک: از سیم‌های نایلونی استفاده می‌کند.
سیم‌های اول (معمولاً سه سیم بم) از جنس نایلون شفاف یا رنگی با روکش فلزی (معمولاً نقره‌اندود) هستند و سیم‌های دوم (سه سیم زیر) از نایلون شفاف ساخته می‌شوند.
این سیم‌ها نرم‌تر بوده و فشار کمتری به انگشتان وارد می‌کنند.
گیتار آکوستیک: از سیم‌های فلزی (معمولاً فولادی یا آلیاژهای نیکل) استفاده می‌کند. این سیم‌ها صدای بلندتر، شفاف‌تر و پرحجم‌تری تولید می‌کنند اما فشار بیشتری به انگشتان وارد کرده و ممکن است برای مبتدیان کمی آزاردهنده باشند.
دسته (Neck):
گیتار کلاسیک: دسته‌ای پهن‌تر و صاف‌تر با فرت‌بوردی بدون قوس (flat fretboard) دارد.
فاصله‌ی بین سیم‌ها بیشتر است که نواختن آکوردها و انگشت‌گذاری‌های پیچیده را آسان‌تر می‌کند و از برخورد تصادفی سیم‌ها به یکدیگر جلوگیری می‌کند.
گیتار آکوستیک: دسته‌ای باریک‌تر و معمولاً با شعاع (radius) یا انحنای جزئی در فرت‌بورد دارد. این طراحی، گرفتن آکوردهای سریع و سولو زدن را راحت‌تر می‌کند، به‌ویژه برای نوازندگانی که به گیتار الکتریک عادت دارند.
بدنه (Body):
گیتار کلاسیک: معمولاً بدنه‌ای با اندازه‌ی متوسط و عمق کمتر دارد. جنس چوب‌های مورد استفاده در گیتار کلاسیک اغلب شامل صفحه رویی از سدر (Cedar) یا اسپینوس (Spruce) و کناره‌ها و پشت از ماهون (Mahogany) یا رزوود (Rosewood) است.
گیتار آکوستیک: بدنه‌ها در اندازه‌ها و اشکال متنوعی (Dreadnought, Auditorium, Jumbo و غیره) ساخته می‌شوند که هر کدام تأثیر متفاوتی بر حجم صدا، بیس و تریبل دارند.
جنس چوب‌ها نیز متنوع است، اما معمولاً صفحه رویی از اسپینوس (Spruce) و کناره‌ها و پشت از ماهون (Mahogany)، افرا (Maple) یا رزوود (Rosewood) استفاده می‌شود.
هدست (Headstock) و ماشین‌هد (Machine Heads):
گیتار کلاسیک: دارای ماشین‌هد‌هایی با دسته‌های چرخشی پلاستیکی یا استخوانی است که برای کوک کردن سیم‌های نایلونی طراحی شده‌اند.
گیتار آکوستیک: ماشین‌هد‌های فلزی با دنده‌های دقیق‌تر برای کوک کردن پایدارتر سیم‌های فلزی دارد.
بریج (Bridge):
گیتار کلاسیک: بریج آن برای اتصال سیم‌های نایلونی طراحی شده و معمولاً سیم‌ها از طریق یک سوراخ در بریج عبور کرده و گره می‌خورند.
گیتار آکوستیک: بریج آن برای نگه‌داشتن سیم‌های فلزی با کشش بالا طراحی شده و سیم‌ها معمولاً از طریق پین‌هایی (bridge pins) در جای خود محکم می‌شوند.