گیتار چیست؟

گیتار آکوستیک:
این ساز نیازی به تقویت‌کننده ندارد و صدای طبیعی خود را از طریق حفره رزونانس بدنه تولید می‌کند.
سیم‌های آن معمولاً از جنس فولاد هستند و صدایی روشن و حجیم دارند، که آن را برای سبک‌هایی مانند فولک، کانتری، بلوز و پاپ ایده‌آل می‌سازد.
اشکال مختلف بدنه (مانند Dreadnought، Auditorium، Parlor) بر حجم و کیفیت صدا تأثیر می‌گذارند.

گیتار کلاسیک:
این گیتار از سیم‌های نایلونی استفاده می‌کند که صدایی نرم‌تر، گرم‌تر و لطیف‌تر نسبت به سیم‌های فولادی دارد.
دسته آن عریض‌تر است و اجرای نت‌های تکی را آسان‌تر می‌کند.
گیتار کلاسیک عمدتاً برای موسیقی کلاسیک، فلامنکو، و قطعاتی که نیاز به صدای ظریف دارند، به کار می‌رود.

گیتار الکتریک:
برای تولید صدا به آمپلی‌فایر نیاز دارد.
پیکاپ‌های الکترومغناطیسی (سینگل کویل یا هامباکر) صدای سیم‌ها را دریافت و به سیگنال الکتریکی تبدیل می‌کنند.
بدنه آن معمولاً توپر است اما انواع نیمه توخالی نیز وجود دارد.
قابلیت دستکاری صدا با افکت‌های متنوع (دیستورشن، ریورب، دیلی و…)، این ساز را برای سبک‌های راک، متال، جز، بلوز و فانک ضروری ساخته است.

گیتار بیس:
معمولاً چهار سیم ضخیم‌تر دارد و وظیفه اجرای نت‌های پایین و ایجاد پایه ریتمیک و هارمونیک در موسیقی را بر عهده دارد.
در تمام سبک‌های موسیقی مدرن حضور دارد.